Ensemble Soratea


foto Soratea - lijden en hoop (122K)

Haendel in de kijker: Haendel...and the duke of Chandos
Soratea werd opgericht in 1993 door Patrick Debrabandere en groeide uit tot een vocaal en instrumentaal ensemble met jonge professionele en pre-professionele musici. Het ensemble profileert zich door de uitvoering van weinig bekende muziek, niet zelden van eigen bodem, en krijgt steeds meer podium op de barokbühne in binnen- en buitenland.
De voorbije jaren realiseerde Soratea tal van originele projecten waarbij een verantwoorde en logische opbouw als een essentiële voorwaarde wordt gehanteerd; concerten in de Benelux, Frankrijk, Engeland, Polen en Duitsland zijn daarvan de neerslag. Vaak gaat het om eigen producties waarin het sonore patrimonium uit de Lage Landen een belangrijk aandeel toegewezen krijgt.
Het ensemble verleende echter ook zijn medewerking aan grotere producties zoals de Matthaeuspassie van J.S. Bach.

In 1998 bracht Soratea een eerste CD uit met de titel Liefhebben, een klankweerspiegeling van hun eerste muzikaal lustrum. In 2000 namen zij twee composities op voor de CD Met sangh en clanck, een productie van de Koorfederatie Vlaanderen. In 2002 volgde Lijden & Hoop, een CD met het Stabat Mater van de Portugees Esteves, Charpentiers De Profundis en enkele cantates van Buxtehude en Hammerschmidt.

Instrumentaal Ensemble

Naargelang de noden van de muziek doet Soratea een beroep op een vijftal instrumentalisten en op de vocale solisten van het Soratea Consort.

Soratea Consort

Het Soratea Consort is ontstaan in 2000 en engageerde zich reeds voor programma's rond Cantiones Sacrae van Schütz en de madrigaalmuziek van Monteverdi en zijn tijdgenoten.
In 2004 en 2005 confronteren zij de religieuze muziek van Schütz met die van Hammerschmidt.
Momenteel bereiden ze een productie voor waarbij vier mannenstemmen – ATTB – wordt uitgebreid met een instrument dat nauw aansluit met de kleur van de menselijke stem, met name de altviool. In dit programma wordt de confrontatie tussen oud en nieuw aangegaan. De Armeense toondichter Tigran Mansurian (°1939) en de Engelse componist William Byrd (1543-1623) lijken op het eerste zicht ver uit elkaar te liggen, maar delen eenzelfde voorliefde voor de imitatie-techniek. Daarnaast slagen beide meesters erin om soberheid en overdaad op een eigenaardige manier te verzoenen.


fotoconsortdd170503klein (21K)